Verschillende schildpadsoorten staan bekend om hun agressieve gedrag ten opzichte van mensen, maar dit kan aan hun zwakke gezichtsvermogen liggen. Het kwaadaardigste is waarschijnlijk de onechte karetschildpad (Caretta caretta), die af en toe in de middellandse Zee wordt waargenomen.

Tijdens de tweede wereldoorlog werd een vliegtuig van de RAF neergeschoten bij Malta, waarna de bemanning in een dinghy ging. Ineens dook vlak voor hen een enorme karet op, die probeerde het rubberbootje met zijn sterke kromme bek om te gooien. Pas na een wanhopige strijd konden de bemanningsleden de schildpad verjagen.

Ook de warana (Lepidochelys olivacea) heeft een slechte reputatie. Op Sri Lanka wordt deze soort om zijn venijnige beet Nai amai of hondschildpad genoemd (Deraniyagala, 1939).

In 1972 werd een duiker voor de kust van Florida aangevallen door een verliefd maar bijziende Atlantische soepschildpad (Chelonia mydas mydas). Hij had geluk dat hij het er levend afbracht en zijn eerbaarheid behield. Mannetjes van deze soort kunnen tijdens de paartijd speels bijten, wat diepe bloedende wonden ten gevolg heeft.

Een Pacifische lederschildpad (Dermochelys coriacea schlegelii) heeft bij Sydney eens de grote teen van een visser afgebeten.

De alligatorschildpad (Macrolemys temmincki) doet zijn naam eer aan. Raymond L. Ditmars (1936) beklaagd zich erover dat hij deze soort nooit kon fotograferen zonder door de enorme opengesperde kaken bedreigd te worden. Een boze schildpad beet op een keer zelfs in een van de poten van zijn statief.

Deze soort behoort overigens tot de aaseters. Een van de luguberste verhalen komt uit Indiana, waar een oude Indiaan die bekend stond om zijn vermogen de lichamen van verdronken mensen op te sporen, een grote alligatorschildpad als speurhond gebruikte. De schildpad werd naar het te onderzoeken meer gebracht en aan een lang touw losgelaten. Na een tijdjes volgden duikers het touw, waarna de schildpad steevast bij het lichaam werd gevonden (Schmidt & Inger, 1957).